Joost is van huis uit Brabander, maar woont inmiddels al zestien jaar in het Limburgse Grubbenvorst, samen met zijn vrouw Idis en twee zoons, Percy (14) en James (11). Binnen ZON heeft hij verschillende rollen vervuld, vooral op het gebied van voedselveiligheid. Naast zijn werk is reizen zijn grote uitlaatklep – maar dan wel op z’n eigen manier: niet snel en luxe, maar avontuurlijk, nieuwsgierig en in het tempo van een Punto uit 2005.

“Toen we de Fiat in 2010 kochten, waren er nog geen kinderen,” vertelt hij. “We kwamen van een grotere Citroën, maar die stond vaker in de garage dan voor de deur. Ik zocht iets met meer mogelijkheden, iets wat meer bij ons paste.” De Punto had toen pas 72.000 kilometer op de teller. “Eerlijk gezegd moest ik wel even wennen aan het formaat, maar al snel zag ik de voordelen. Je kunt overal parkeren, hij rijdt gewoon lekker en brengt ons overal waar we willen zijn.”

Wie goed kijkt naar de achterzijde van Joosts Punto, ziet een kleurrijke verzameling vlaggetjes. Elk land dat ze hebben aangedaan, heeft z’n plek gekregen op de kofferbak. “Dat idee is pas in 2020 ontstaan,” zegt Joost. “We hadden toen al een aantal landen achter de rug en ik wilde iets tastbaars om dat te laten zien. We bestelde vlaggetjes van de landen waar we al geweest waren en sindsdien komt er na elke reis eentje bij.” Deze zomer komt nummer 26 erop te staan: Hongarije.

Met hun vakantieplanning laat het gezin weinig aan het toeval over. “Mijn vrouw is daar geweldig in. Alles wordt tot in de puntjes voorbereid: routes, verblijf, bezienswaardigheden. We zijn eigenlijk zelden gestrest onderweg – behalve dan bij het inpakken, dat blijft een beetje geharrewar tot het moment dat we instappen, maar dat zullen de meeste mensen die aan autovakanties doen wel herkennen.”

Voor Joost en zijn gezin is de reis minstens zo belangrijk als de bestemming. “Veel mensen rijden in één ruk naar hun vakantieadres. Wij doen het anders. In elk land waar we doorheen komen, willen we echt even vakantie vieren. Dat betekent: één of meerdere dagen verblijven, cultuur snuiven, lokale gerechten proeven, wandelen, en dan weer verder.”

Die aanpak bracht hen van Noorwegen tot Griekenland en van Ierland tot Bosnië. De langste reis tot nu toe was ruim 5500 kilometer, dwars door de Balkan. “Je merkt op een gegeven moment wel dat de kinderen wat kritischer worden. Ze zijn nu in de puberleeftijd. Nog een kerkje of een dorpje? Dat kan, maar dan moeten we echt zorgen dat er ook een zwembad of een meer in de buurt is. Gelukkig houden we allemaal van zwemmen, dus dat komt vaak goed uit.”

Over de jaren zijn er talloze herinneringen verzameld. “Ik weet nog dat we in België waren,” vertelt Joost. “Ik had mosselen besteld, mijn vrouw en de kinderen frietjes en snacks. Twee minuten later zat ik friet te eten en mijn zoons doken op de mosselen. Zoiets groeit mee in ons gezin – nieuwsgierig zijn naar andere keukens, willen proeven, ontdekken. Dat proberen we ook echt over te dragen.”

De auto heeft zich – op wat kleine pechmomenten na – kranig gehouden. “Een keer een lekke radiator bij mijn ouders in Geldrop, een keer de uitlaat die losliet, maar we hebben nog nooit echt stilgestaan!”, vertelt Joost trots, het noodlot afkloppend op de houten eettafel. “In 2023 hebben we wel nog een dure ingreep gehad: de draagarmen, achterdemper, remmen, bougies en banden moesten vervangen worden. Het kostte bijna 2000 euro, dat deed wel even pijn. Maar we dachten: we willen nog ver komen met deze auto, dus dan moet het maar.”

De teller staat nu op ruim 395.000 kilometer. Deze zomer gaan ze met de Punto naar Hongarije. Een bezoek aan Boedapest en zwemmen in het Balatonmeer maken ditmaal onderdeel uit van de vakantie. De herfstvakantie is ook al gepland. "We gaan dan naar Turijn en natuurlijk willen we dan ook langs het Fiat-museum. Misschien klop ik even aan en zeg ik: deze Punto heeft meer dan vier ton gereden, moet je zien!”

“Daarna gaan we op de terugweg naar Europapark in Duitsland, ons favoriete pretpark. Alles daar is ingericht naar verschillende Europese landen. Je loopt door Ierland, Zwitserland, Frankrijk – alles is tot in het kleinste detail gemaakt. Soms zeggen we voor de grap: als je dáár bent, hoef je nergens anders meer naartoe.”

Voor wie geïnspireerd raakt door zijn verhaal, heeft Joost nog wat tips. “Zorg voor een goede voorbereiding, zeker als je technisch niet onderlegd bent. Ik weet wel het een en ander van auto’s, maar mijn kennis is vooral theoretisch, dus we hebben het meest uitgebreide ANWB-abonnement – voor het geval dát. En nog een tip: leer een paar woorden van de lokale taal. Mijn vrouw doet voor elke reis een spoedcursus via Duolingo. Je merkt meteen dat mensen dat waarderen en dat je daardoor snel contact krijgt met de locals.”

Hij raadt ook de Balkan aan. “De natuur is er prachtig, het is echt een hele andere wereld. Je komt bovendien nog echte grensovergangen tegen. In Montenegro hadden ze moeite om onze autopapieren te lezen. Ze dachten dat de eerste toelatingsdatum op het kentekenbewijs de houdbaarheidsdatum was! Gelukkig kwamen we er wel uit. Maar dat soort dingen horen erbij. Dat is ook avontuur.”

Als Joost aan het eind van een reis de oprit in Grubbenvorst opdraait, voelt hij steevast een klein overwinningsgevoel. “Yes, we hebben het weer gedaan. Weer een vlaggetje erbij! En stiekem hoop ik dat ik met deze auto nog een keer Spanje en Portugal kan doen. In die voor de hand liggende landen, zijn we - gek genoeg - nog niet met de Punto geweest. Of wie weet, misschien zelfs Letland, Estland of Finland. Dan hebben we toch wel bijna heel Europa gehad.” De komende tijd blijven ze in ieder geval trouw aan hun Punto. “Hij brengt ons verder dan we ooit hadden gedacht. Dat maakt hem voor ons heel bijzonder.”