Artur (34) werd geboren in Rusland, maar groeide op in Polen. “Mijn vader is Pools, mijn moeder Russisch. Toen ik vijf was, verhuisden we naar Polen. Ik heb daar op school gezeten en later Economie gestudeerd. Maar na het behalen van mijn diploma vertrok ik naar Nederland, vrij spontaan eigenlijk. Mijn vrienden werkten hier al bij ZON en zeiden: Kom gewoon een half jaar werken. Dat half jaar werd uiteindelijk tien jaar.”

De overstap was dus niet gepland, maar bleek een goede keuze. “In 2013 was het salaris in Nederland veel beter dan in Polen. Ik dacht: ik werk hier tijdelijk, spaar wat geld en ga dan terug. De eerste paar jaar ging ik in de winter ook terug naar Polen, maar toen ik in 2018 een vast contract kreeg, ben ik gebleven.” Nu woont Artur met zijn vrouw en twee jonge kinderen in Duitsland, net over de grens. “Wonen in Duitsland is goedkoper en de kinderopvang en het ouderschapsverlof is daar beter geregeld. Maar als het gaat om waar ik me thuis voel? Dan zeg ik Nederland. Nederlanders zijn open en vriendelijk. Hier zeg je ‘hallo’ tegen een onbekende op straat, in Duitsland is daar veel minder sprake van.”

Nikos (39) werd geboren in Georgië, maar zijn jeugd werd getekend door oorlog. “In 1994, toen ik acht was, vluchtten we naar Griekenland. Mijn ouders namen mij en mijn zesjarige broer mee, op zoek naar veiligheid en een betere toekomst. Het eerste jaar in Griekenland was zwaar. Een nieuw land, een onbekende taal. Maar als kind leer je snel en na een tijdje voelde ik me er thuis.

Jaren later, in 2015, bracht een uitzendbureau hem naar Nederland. “Mijn oom werkte hier al en had goede contacten in Nederland. Eerst kwam ik alleen, maar een half jaar later volgden mijn vrouw en zoon, die toen pas twee jaar oud was. We reisden 2400 kilometer, van Griekenland naar Italië met de boot, en daarna met de auto naar Nederland. Het was een lange reis, maar we wisten dat het ons stabiliteit zou brengen.”

De overgang naar Nederland was niet altijd makkelijk. Artur moest wennen aan de diversiteit van het land. “In Polen kende ik alleen maar Poolse mensen. Hier kom je mensen uit alle culturen tegen. In het begin was dat echt wennen, maar nu waardeer ik het juist.” De taal was een grote uitdaging. “Toen ik hier kwam, sprak ik alleen Pools en een beetje Engels,” vertelt Artur. “Hier spraken de meeste mensen wel Engels, dus dat hielp. Maar Nederlands leren was moeilijk. Ik heb cursussen gevolgd en probeer het nog steeds te verbeteren.

Voor beiden draait ‘thuis’ niet om een specifieke plek, maar om familie. “Mijn huis is niet een gebouw of een land,” zegt Artur. “Het is waar mijn vrouw en kinderen zijn.” Nikos knikt instemmend. “Thuis is mijn gezin, mijn moeder, mijn broer. Dat maakt het thuis, niet de muren eromheen.” Werk speelt daarin ook een rol. “ZON voelt voor mij als een tweede thuis,” zegt Artur. “Ik werk hier al jaren en ken iedereen goed. We hebben een goede groep en er is geen stress. Dat maakt het fijn om hier te werken.” Nikos beaamt dat: “Werk is niet alleen inkomen, het is ook een gemeenschap. Je brengt er zoveel tijd door, het moet goed voelen.”

Blijven ze hier voorgoed? Artur twijfelt nog. “Soms denken we eraan om terug te verhuizen naar Nederland, want ik voel me hier het meest thuis. Maar voor nu is Duitsland praktischer.” Nikos voelt zich inmiddels stevig geworteld in Blerick. “Mijn zoon groeit hier op, we hebben hier een stabiel leven. Dit is nu ons thuis.” Hun boodschap aan Nederlanders? “Kijk niet naar nationaliteit, maar naar de persoon,” zegt Artur. “Iedereen heeft een verhaal. En iedereen verdient een kans.”