Joke Hegger is al sinds 1979 in dienst bij ZON

Wie met Joke praat over vroeger, hoort verhalen die nu bijna onvoorstelbaar zijn.
“Als we toen een circulaire (rondzendbrief) moesten versturen, betekende dat: typen op een offsetplaat, handmatig exemplaren drukken in de kelder, stickers plakken op enveloppen en met z’n tweeën controleren of niemand vergeten werd. Wat nu één mailtje is, daar was je toen met z’n tweeën een hele dag mee bezig.” Ze lacht. “En dan hoopte je maar dat je niet ergens een tikfout had gemaakt, anders kon je opnieuw beginnen.” Van die oude tijd tot nu is er veel veranderd. “We begonnen op een gegeven moment met faxen. Daarna kwamen de computers. En nu stel ik vragen aan ChatGPT!” Ze grinnikt. “Dat vind ik zó leuk. Soms denk ik: als ik dit vroeger allemaal had moeten uitzoeken, was ik er drie dagen mee bezig geweest. Nu vraag ik het gewoon aan AI. Maar ik blijf kritisch hoor, ik vind het belangrijk dat je zelf blijft nadenken. AI is een hulpmiddel, geen echt stel mensenhersens.” Het is misschien wel deze nieuwsgierigheid die haar zo lang bij ZON houdt. “Ik denk dat ik nog steeds mee kan komen, juist omdat ik het zo leuk vind om nieuwe dingen te leren. Sterker nog: als ik nog steeds op de oude manier zou moeten werken had ik het allang niet meer leuk gevonden!”

Voor Joke Hegger begon het allemaal eind jaren zeventig, toen ze, min of meer per ongeluk, in de wereld van de tuinbouw belandde. “Na de middelbare school wilde ik eigenlijk fysiotherapie studeren, maar ik werd uitgeloot,” vertelt ze. “Sociale geografie leek me ook leuk, maar daar zou ik voor de klas moeten staan, en dat zag ik niet zitten.” Om niet stil te zitten besloot ze een secretaresseopleiding te volgen. “Dat leek me een mooie, praktische basis. Iets waar je altijd wat mee kunt,” zegt ze. Wat bedoeld was als een tijdelijke tussenstap, bleek het begin van een loopbaan van bijna een halve eeuw bij ZON. Soms brengen toevallige keuzes je precies waar je moet zijn.

Toen ze haar diploma op zak had, kwam er toevallig een vacature voorbij bij de veiling in Grubbenvorst, de Coöperatieve Venlose Veilingvereniging (CVV). “Ik dacht: dat lijkt me eigenlijk best interessant. En zo rolde ik erin. Achteraf gezien precies de goede keuze.” Vanaf haar eerste werkdag voelde het goed. “De sfeer, de mensen, het werken dicht bij de natuur, dat paste gewoon bij me,” vertelt ze met een glimlach. Joke groeide zelf op in een agrarisch gezin met een boomkwekerij, dus het contact met telers voelde vertrouwd. “Ik had meteen het gevoel: hier hoor ik thuis.”

In 46 jaar tijd zag Joke het bedrijf meerdere keren van gedaante veranderen. “De grootste verandering? Dat was toch wel het invoeren van verkoop via bemiddeling, midden jaren ’90. Vóór die tijd werd praktisch al het product via de veilingklok verkocht. Toen veranderde de hele manier van werken.” En de mensen? “Ik heb zó veel collega’s en directeuren zien komen en gaan,” vertelt ze. “Het zijn er te veel om allemaal op te noemen. Met velen had ik gelukkig echt een goede band. Je groeit samen door al die fases heen.”

Wat ZON voor haar betekent? Ze hoeft niet lang na te denken. “Het betekent gewoon heel veel voor me. Ik heb er nog steeds plezier in. De contacten, de sfeer, het is heel fijn werken hier.”

Joke begon fulltime, maar toen haar tweelingdochters geboren werden in 1997, ging ze drie dagen werken. “Mijn man Joop werkte vier dagen, dus dat was een mooie verdeling. Toen de meiden ouder werden, ben ik weer vier dagen gaan werken. En dat doe ik nog steeds, met plezier.” Ze vertelt hoe belangrijk het voor haar is dat er bij ZON oog is voor werkplezier én de samenwerking tussen jong en oud. “Dat is echt iets wat ik hoop dat blijft: dat de ervaring van ouderen en het frisse perspectief van jongeren samenkomen. Je kunt zó veel van elkaar leren, daar ben ik echt heilig van overtuigd.” Sinds corona werkt ze één dag in de week thuis. “Dat is handig, maar op kantoor is het gezelliger. Zeker nu, met de gezamenlijke kantine. Je ziet iedereen veel meer dan toen we nog in het oude pand zaten. Keurmeesters, administratief medewerkers en managers, iedereen luncht samen en heeft met elkaar contact. Die korte lijntjes maken het leuk.”

Naast haar werk en gezin is er nóg een constante in Jokes leven: de fiets. Al sinds haar jonge jaren fietst ze dagelijks van Roermond naar Venlo, dertig kilometer heen en ook weer terug. “Ik vind het heerlijk. Ik fiets meestal drie dagen per week naar ZON. Dan sta ik om half vijf op, vertrek om half zes, en dan ben ik rond half acht op kantoor. ’s Middags fiets ik om half vijf weer naar huis. Dan ben ik lekker buiten geweest, is mijn hoofd leeg en heb ik mijn beweging weer gehad.” Ze lacht: “Soms moet Joop me juist afremmen, dan fiets ik te veel. En soms, als ik weer een aantal keren de auto naar het werk heb gepakt, zegt hij: ‘Kom op, jij vindt het toch leuk om te fietsen, pak ‘m maar weer eens.’ Zo houdt hij me mooi in balans!”

Toen haar man Joop dit voorjaar met pensioen ging, besloten ze samen iets bijzonders te doen: een lange fietstocht door Europa. “Joop zei: ik wil graag stoppen met werken in april, vlak voor de zomer.” Omdat onze dochter Karin afgelopen zomer in Verbier in Zwitserland meespeelde in het festivalorkest, zei ik: ‘Wat vind je ervan als je daar naartoe fietst? Dat leek hem wel wat: zes weken fietsen door de mooiste bergen van Europa!”
Oorspronkelijk zou hij alleen gaan, maar toen Joke het hier bij toeval over had met haar leidinggevende John Willems, zei die: “Waarom ga je niet mee?” Joke had er nog niet zo bij stil gestaan, omdat ze ervan uitging dat ze geen zes weken vrij kon nemen. Maar gelukkig was het haar gegund om deze reis samen met haar man te maken. En zo geschiedde! Het werd een onvergetelijke reis. “We zijn via Duitsland door de Eifel, de Elzas en de Alpen gefietst. Door wijngaarden, langs rivieren, door dorpen waar we nog nooit van hadden gehoord. Het was zó mooi, en we hebben het zó leuk gehad samen! We waren elkaar nog steeds niet moe na 6 weken. We kennen elkaar inmiddels gewoon heel goed en zijn perfect op elkaar ingespeeld. We weten precies van elkaar wat we nodig hebben en geven elkaar ook die ruimte. Het was echt heerlijk dat ik dit samen met hem heb kunnen doen.”

Ze beschrijft hoe ze soms ’s ochtends om half zeven al op de fiets zaten om op tijd bij het volgende hotel te zijn. “We wasten elke dag onze kleren, want we hadden niet veel ruimte voor bagage. En we hadden zó veel geluk met het weer, we hebben bijna geen regen gehad. Eén keer wel, toen moesten we schuilen in een oude loods. Daar zat Joop te lezen op een heel vies bankje, ik had er maar een handdoek overheen gelegd. Het is nu een van onze lievelingsfoto’s.”

De zwaarste dag was die naar Verbier. “Het laatste stuk was écht klimmen – haarspeldbochten, 800 meter stijging. We hebben beneden de fietsen opgeladen, want anders haalden we het niet. En toen: trappen, trappen, trappen.” Joke grinnikt: “Ik dacht dat we achterover konden leunen toen we boven in Verbier aankwamen, maar het dorpje zelf was ook alleen maar heuvel op en heuvel af! Maar ach… het was het allemaal waard.” Ze kijkt met warmte terug op hun reis. “Het voelde echt als een overgang, Joop die met pensioen ging, een nieuwe fase. En wat een fijne manier was het om dat te vieren.”

Na 46 jaar denkt Joke zelf nog niet veel aan stoppen. “Ik heb nog plezier in mijn werk, dus waarom zou ik? Zolang ik wat bij te dragen heb en het leuk vind, blijf ik.” Ze weet natuurlijk ook wel dat de tijd ooit komt. “Áls ik ooit stop, vind ik het belangrijk dat wat ik weet goed wordt overgedragen. Die kennis mag niet zomaar verdwijnen, dat zou zonde zijn.” Wat ze haar jongere zelf zou willen zeggen? “Heb vertrouwen in wat je kunt. Maak je geen zorgen, laat zien wat je in je hebt, en wees niet bang om jezelf te laten zien.” En als ze terugdenkt aan al die jaren? Ze glimlacht. “Ik heb zoveel meegemaakt, zoveel mensen leren kennen. Als ik daaraan denk, moet ik gewoon glimlachen. En als het morgen mooi weer is, pak ik met veel plezier de fiets en kan mijn dag bij ZON gewoon weer beginnen.”