In de kantine, op de werkvloer of tijdens een vergadering – wie Ron en Ed samen ziet, snapt meteen waarom zij zijn uitgekozen voor de rubriek Maatjes. De twee teamleiders van Operations vormen al jaren een onafscheidelijk duo. En hoewel hun karakters best verschillen – de één een flapuit, de ander meer bedachtzaam – zijn ze als collega’s juist een perfecte match. “We weten precies wat we aan elkaar hebben. En wat niet.”
We spreken af in de kantine van ZON, waar Ron en Ed elkaar ook regelmatig treffen voor een overleg. De sfeer is relaxed en de grappen volgen elkaar in rap tempo op. Als buitenstaander moet je soms even schakelen, maar hun onderlinge dynamiek werkt aanstekelijk. Ron en Ed kennen elkaar inmiddels zo goed, dat ze aan een halve blik genoeg hebben.
Af en toe een ‘scheiding’
“Onze samenwerking is echt gegroeid,” begint Ed. “In het begin werkten we eigenlijk ieder op ons eigen eiland. We hadden onze eigen afdelingen, eigen belangen – dan botste het weleens, of nou ja… dan moest de één iets voor de ander doen en dan was de gunfactor soms wat lager”, grinnikt Ed. Ron knikt. “Ja, dat was toen we nog niet samen onder één operationeel team vielen. Inmiddels hebben we dezelfde doelen, schuiven we mensen tussen afdelingen en lossen we dingen samen op. De eindstreep is voor ons beide dezelfde.”
Dat het tussen Ron en Ed inmiddels zo goed klikt, is geen toeval. “Het is gewoon een goede balans,” zegt Ron. “Ed denkt na, ik flap het eruit en dan komt het denkwerk misschien daarna.” Ed lacht: “Maar daardoor vullen we elkaar juist aan. Als ik ergens mee zit, vraag ik hem om advies. En andersom net zo. Soms hebben we weleens onenigheid, hoor.” “Een kleine scheiding,” glimlacht Ron. “Maar die duurt dan een uur, geen dagen. Niet zoals bij sommige mensen thuis, dat ze twee dagen niks tegen elkaar zeggen en zelf het eten moeten koken”, grapt Ron gekscherend.
Door dik en dun
Wat opvalt is dat de samenwerking verder gaat dan werk alleen. “Als er thuis iets speelt, bespreken we dat ook. Als de auto naar de garage moet, of als we advies nodig hebben over iets, dan bellen we elkaar,” zegt Ed. “Dat klinkt misschien raar, maar het voelt gewoon natuurlijk. Alsof je weet dat iemand altijd even met je meedenkt.” Ron knikt. “Toen ik mijn 25-jarig jubileum vierde, heb ik Ed en zijn vrouw ook uitgenodigd. Dat hoort erbij.” Die verbondenheid zorgde er ook voor dat ze samen in de ondernemingsraad stapten. “We zijn allebei gevraagd en hebben toen afgesproken: als jij het doet, doe ik het ook. En anders niet,” vertelt Ed. “En dat geldt nog steeds. Als er eentje uitstapt, dan zal de ander ook gaan waarschijnlijk.”
Elkaar versterken
Ondanks (of misschien dankzij) hun verschillende werkstijlen, waarderen ze elkaar enorm als collega. “Ron is altijd bezig met verbeteren,” zegt Ed. “Hij denkt na over hoe dingen beter kunnen, hoe we als team kunnen groeien. Hij is slim, toegewijd en eerlijk. ”Ron schiet in de lach. “Nou, kijk aan. Zet dat er maar dik in.”
Zelf steekt hij het ook niet onder stoelen of banken: “Ed is bijna té goed, té lief. Vooral voor zijn mensen. Soms moet je als teamleider gewoon zeggen: zo gaan we het doen. Geen discussie. Dat vindt hij lastig, maar daarin is hij de laatste jaren echt gegroeid. Als hij ergens tegenaan loopt komt hij naar mij en dan sparren we. Andersom gebeurt dit ook. “Zo werkt het gewoon goed,” zegt Ron. “We staan voor elkaar klaar. Als de ander bijvoorbeeld op vakantie is en er moet iets gebeuren, dan neem je het over. Geen gezeur, gewoon doen.”
Samen optrekken
Ook buiten de muren van kantoor trekken ze af en toe samen op. "Een paar keer per jaar rijden we samen naar Clevers voor een ijsje," zegt Ron. "Of we gaan tanken in Duitsland en eten daar een worstje. Gewoon even eruit. Dat is ook werkgerelateerd, natuurlijk." Ze lachen er allebei bij, maar het is duidelijk: dit zijn van die momenten die het werk nét even leuker maken.
Op het werk zelf zien ze elkaar regelmatig. “We doen zo’n twee, drie keer per dag een bakkie samen,” zegt Ed. “Soms hier in de kantine, soms bij één van ons op kantoor. Dan bespreken we de planning, de lopende zaken en ook de dingen die niet lekker lopen.” Wat helpt, is dat ze elkaars werk begrijpen. “We hebben allebei een soort verbindende rol,” legt Ron uit. “Tussen de mensen op de vloer en de systemen daarachter. Dan is het mooi als je iemand hebt die je snapt zonder dat je alles hoeft uit te leggen.”
Humor als smeermiddel
Samenwerken lukt vaak beter als er gelachen wordt. “We maken altijd grapjes,” zegt Ed. “We delen dezelfde droge humor en soms zijn we de enigen die onze grappen snappen.” Vooral met de steeds internationaler wordende teams in de loods, is dat goud waard. “Veel collega’s spreken Pools of Grieks. Die hebben hun eigen klik, hun eigen cultuur,” zegt Ron. “Daar hoor je niet altijd bij – en dat is prima. Maar dan is het wel fijn als je iemand hebt waarmee je gewoon even jezelf kunt zijn.”
Die cultuurverschillen zijn niet negatief bedoeld. “Iedereen werkt hard en goed samen,” benadrukt Ed. “Maar het is gewoon een andere dynamiek. Veel internationale collega’s zijn jonger en die trekken onderling samen op. Wij staan daar een beetje buiten. En dat is precies waarom we zoveel aan elkaar hebben.”
Generatiegenoten
Ron en Ed zijn allebei begin vijftig. “We zitten een beetje in dezelfde levensfase,” zegt Ron. “Onze generatie loopt langzaam op zijn eind binnen het bedrijf.” De nieuwe instroom bestaat vaak uit internationale medewerkers en dat verandert het werk. Ook daarom koesteren ze hun samenwerking. “We snappen elkaar, houden elkaar scherp en helpen elkaar,” zegt Ed.
Dat blijkt ook uit de weekenden waarin ze vroeger samen verantwoordelijk waren voor tests na systeemupdates. “Dan moesten updates van het systeem op zaterdag getest worden. Soms had ik al getest, maar had ik nog niks van Ed gehoord,” grijnst Ron. “Dan bleek dat hij in slaap was gevallen, want hij had iets te veel biertjes op.” “Dat was vrije tijd hè,” verdedigt Ed zich lachend. “Maar het werd altijd opgelost. Dan testte Ron gewoon voor mij. Of ik voor hem. Zo ging dat.”
De toekomst? Die bespreken ze niet uitgebreid, maar de wens is er wel: samen met pensioen gaan, en dan wat vaker samen op pad. “Wandelen, fietsen, op vakantie misschien,” zegt Ron. “Ik ben van het wandelen, Ed van het maken van grote reizen. Daar kunnen we volgens mij een mooie middenweg in vinden!” Maar eerst nog lekker een aantal jaren samenwerken bij ZON, want daar hebben ze voorlopig nog de grootste lol samen.
We maken altijd grapjes. We delen dezelfde droge humor en soms zijn we de enigen die onze grappen snappen.